ਸੀਲੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ] ਉੱਤਮ ਸੁਭਾਵ, ਉੱਤਮ ਆਚਰਣ। ਯਥਾ- ‘ਸੀਲੁ ਸੰਜਮੁ ਸੁਚ ਭੰਨੀ’ (੧੨੪੩)।