ਸੁਭਾਇ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ੍ਵਭਾਵ=ਸੁਤੇ ਹੀ। ਸੁ=ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ+ਭਾਵ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭਾ, ਭਾਉ। ‘ਇ’ ਪ੍ਰਤੇ] ੧. ਸੁਭਾਵਕ। ੨. ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ। ਯਥਾ- ‘ਸੁਭਾਇ ਅਭਾਇ ਜੁ ਨਿਕਟਿ ਆਵੈ ਸੀਤੁ ਤਾਕਾ ਜਾਇ’ (੧੦੧੮)। ੩. ਸ਼ੁਭ + ਆਇ = ਘਰ ਆਏ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਸੁਭਾਇ ਦਾ ਅਰਥ ਹੀ ਆਦਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਥਾ- ‘ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲੈ ਤਾਂ ਮਿਲੈ ਸੁਭਾਇ’ * (੧੩੬੨)। *ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਇਹ ਹੈ : ‘ਰੇ ਰੇ ਦਰਗਹ ਕਹੈ ਨ ਕੋਊ॥ ਆਉ ਬੈਠੁ ਆਦਰੁ ਸੁਭ ਦੇਊ॥’ (੨੫੨)।