ਸੁਭਾਨੁ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਸੁਬਹਾਨ’] ੧. ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਉਸਤਤਿ ਯੋਗ, ਅਚਰਜ ਰੂਪ। ਯਥਾ- ‘ਮਨਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਈਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਸੁਭਾਨੁ’ (੨੧), ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨੂੰ (ਸੁਭਾਨ) ਅਚਰਜ ਰੂਪ ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੁ+ਭਾਨੁ] ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਸੂਰਜ। ਅਥਵਾ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ ਸੁਖ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਸੂਰਜ (ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ)। ੧੯੯