ਸੁਹਲਾਵੀ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੁਖ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਸੁਹ=ਸੁਖ+ ਲੋਲ੍ਹ੍ਹਲ ਪ੍ਰਤੇ (=ਵਾਲਾ) ਇਸ ਸੁਹਲ੍ਹ੍ਹਲ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਰੂਪ ਸੁਹਲਾਵਾ, ਸੁਹਲਾਵੀ] ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੀ (ਹੋਈ), ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਵੀ ਅਰਥ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਭੋਰ ਭਇਆ ਮੈ ਪ੍ਰਿਅ ਮੁਖ ਪੇਖੇ ਗ੍ਰਿਹ ਮੰਗਲ ਸੁਹਲਾਵੀ’ (੧੨੬੬)।