ਸੁਹਾਇਆ

[ਗੁ:। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਸੁਹਯ=ਸੁੰਦਰ] ਸੁੰਦਰ। ਯਥਾ- ‘ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਸਬਦੁ ਸੁਹਾਇਆ’ (੧੨੫੫)।