ਸੁਹਾਣ

ਵਿ- ਸ਼ੋਭਨ. ਸੁੰਦਰ। ੨. ਅ਼. [سُجان] ਸੁਬਹ਼ਾਨ. ਪਵਿਤ੍ਰ ਰੂਪ ਆਤਮਾ. ਸਤਿ ਸੁਹਾਣੁ ਸਦਾ ਮਨਿ ਚਾਉ.” (ਜਪੁ) “