ਸੰਕੋਚੇ

[ਕ੍ਰਿ: ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਙ੍ਹ੍ਹਕੋਚ] ਸਮੇਟ ਲਵੇ, ਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਖੇਲੁ ਸੰਕੋਚੈ ਤਉ ਨਾਨਕ ਏਕੈ’ (੨੯੨)।