ਸੰਗੀ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੰਗਿਨ] ਮੇਲੀ। ਯਥਾ- ‘ਸੰਗੀ ਸਾਥੀ ਸਗਲ ਤਰਾਂਈ’ (੩੯੪), ਤਥਾ-’ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਸਦਸੰਗੀ’ (੧੩੨੨), ਤਥਾ-’ਸੰਗੀ ਜੋਗੀ ਨਾਰਿ ਲਪਟਾਣੀ’ (੧੦੭੨), (ਜੋਗੀ) ਜੀਵ ਦੀ ਸਾਥੀ {ਨਾਰ} ਦੇਹ (ਜੀਵ ਸਾਥ) ਲਪਟ ਰਹੀ ਹੈ।