ਸੰਚਹੁ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਞਚਯਨ] ਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਯਥਾ- ‘ਹਰਿ ਧਨੁ ਸੰਚਹੁ ਰੇ ਜਨ ਭਾਈ’ (੧੦੩੯)।