ਸੰਦੜੇ

[ਅ:, ਦੇਖੋ, ‘ਸੰਦਾ’। ‘ੜ’ ਪ੍ਰਤੇ] ਦਾ, ਦੇ, ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਕਰਮਾ ਸੰਦੜਾ ਖੇਤੁ’ (੧੩੪), ਤਥਾ-’ਖਾਵਣ ਸੰਦੜੈ ਸੂਲਿ’ (੩੧੯), ਖਾਵਣ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ।